Camiñabamos escondéndonos o un do outro, escapándonos, dándonos bicos roubados e secuestrándonolas mans de cando en cando. Libres. Tan libres como nos fixera a lúa. Ninguén nos miraba porque ninguén había. Eramos dous toliños percorrendo ricóns escuros ós que non chega a luz das farolas. 

Acompáñasme a casa. O camiño fíxosenos curto. Sorrindo chegamos ó portal collidos da man.

- ¿Quéresme?

- Quero!

- Boh! muller, quero dicir si estás namorada de min.

- Quérote! Es un compañeiro de vida, un amigo xenial. Ámote.

- Parva, posme colorado.

- Logo ti non me queres.

- Si, claro, supoño.

Agárrame da cintura e dame un bico nos beizos. Non me retiro.

- Pero eu quero moito a Paula.

- Ninguén che pediu que deixaras de querela.

- Pero o noso non pode ser… teño que serlle fiel.

- Entón quérela menos si me queres a min tamén?

- Non. Pero é miña moza.

- Eu tamén quero moito a Paula. Debe ser unha rapaza xenial, e faite feliz.

- Sí que o é. Pero con ela non fago estas cousas.

- Que cousas?

- O tolo, xogar, percorrelas rúas coma nenos pisando só nas baldosas brancas.

- Pero fas outras cousas. Todos non somos iguais. Non está ahí o fermoso? En compartir cousas diferentes con diferentes persoas? E non é mais fermoso aínda si o facemos sen molestarnos, e con moito amor?

Ai! Cantos límites absurdos!